ادبیات غنایی در لغت به معنای آواز خوش، سرود و نغمه است و در اصطلاح به نثر یا شعری گفته می‌شود که بیان‌گر عواطف و احساسات شخصی شاعر باشد. در شعر فارسی ادبیات غنایی به صورت داستان، مرثیه، مناجات، شکایت و گلایه در قالب‌هایی چون غزل، مثنوی، رباعی و قصیده مطرح شده است. در ادبیات فارسی چندین منظومهُ غنایی درخشان وجود دارد مانند ویس و رامین، خسرو و شیرین و لیلی و مجنون. موضوع اصلی این منظومه‌های داستانی بیان حالات و احساسات مربوط به وصال و فراق است.
ادبیات عرفانی ایران نیز در حوزهُ ادبیات غنایی جای دارد. در این عرصه نیز آثار بزرگی چون مرصادالعباد، اسرارالتوحید، مثنوی معنوی و کشف‌الاسرار به نظم و نثر آفریده شده‌اند.